{"id":15501,"title":"Lecture at Emily Carr University, Vancouver, 25 October 2012","dimensions":"","date_begin":null,"material":"","art_status_id":13,"legal_status_id":47,"category_id":27,"platform_id":1,"deleted":false,"asset_count":1,"stream_count":0,"collection":"","cached_tag_list":"Allan Sekula","publishing_process_id":1,"annotation":"","date_end":null,"reference":"","stream_count_app":12,"permalink":"lecture-at-emily-carr-university-vancover-25-october-2012","description_ca":"\u003cp style=\"text-align: justify;\"\u003e\u003cstrong\u003e\u0026ldquo;Confer\u0026egrave;ncia a la Universitat Emily Carr\u0026rdquo;, Vancouver, 25 d\u0026rsquo;octubre de 2012, p\u0026agrave;g. 11\u003c/strong\u003e\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp style=\"text-align: justify;\"\u003eA \u003cem\u003eBroodthaers\u003c/em\u003e hi ha una mena de forma en qu\u0026egrave; les estructures del seu [...] \u0026ldquo;\u003cem\u003eMus\u0026eacute;e des Aigles\u003c/em\u003e\u0026rdquo; es veuen com un requisit deductiu de tots els continguts emp\u0026iacute;rics indu\u0026iuml;ts. \u0026Eacute;s com si la categoria exist\u0026iacute;s en abstracte i despr\u0026eacute;s li don\u0026eacute;s forma amb aquestes reiteracions de la iconografia, o el motiu, de l\u0026#39;\u0026agrave;guila. Per\u0026ograve; crec que, com \u0026eacute;s belga, juga m\u0026eacute;s amb aix\u0026ograve;, i que la relaci\u0026oacute; entre el nivell inductiu i el deductiu en la seva obra \u0026eacute;s bastant m\u0026eacute;s complex. Per\u0026ograve; em va portar a pensar que el projecte de \u003cem\u003eBroodthaers\u003c/em\u003e es troba, de fet, condu\u0026iuml;t per aquestes categories, que s\u0026oacute;n del tipus categoria \u0026ldquo;d\u0026rsquo;imitaci\u0026oacute; museol\u0026ograve;gica\u0026rdquo;. Seguidament, de manera molt \u0026agrave;mplia, introdueix un contingut molt espec\u0026iacute;fic i, per tant, l\u0026#39;\u0026agrave;guila porta amb si totes les seves associacions imperials. Permet que totes aquestes reiteracions i ramificacions arribin a una mena d\u0026#39;interpretaci\u0026oacute; d\u0026#39;aquesta categoria de quasicomissariat. Per\u0026ograve; pensava: \u0026ldquo;qu\u0026egrave; passaria si els mateixos objectes tinguessin una mena d\u0026#39;insist\u0026egrave;ncia, completament independent de qualsevol categoria abstracta en la qual podrien encaixar?\u0026rdquo; \u0026Eacute;s a dir: \u0026ldquo;qu\u0026egrave; passaria si imaginem un museu en el qual les categories estructurades, aquesta mena de sistemes d\u0026#39;arxiu per aclarir on van anar determinats objectes, fossin comprovades per la immediatesa dels objectes?\u0026rdquo; Llavors l\u0026#39;objecte podria ser capa\u0026ccedil; d\u0026#39;explicar la seva pr\u0026ograve;pia hist\u0026ograve;ria, per dir-ho d\u0026rsquo;alguna manera.\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003chr /\u003e\r\n\u003cp style=\"text-align: justify;\"\u003eExtracte de Jeroen Verbeeck, \u0026ldquo;\u003cem\u003eAllan Sekula\u0026rsquo;s \u0026lsquo;Bureau of Mines\u0026rsquo;:\u003c/em\u003e \u003cem\u003eA Possible Reader\u003c/em\u003e\u0026rdquo;, a Nicola Setari i Hilde Van Gelder (ed.),\u0026nbsp;\u003cem\u003eAllan Sekula Mining Section\u0026nbsp;\u003c/em\u003e(\u003cem\u003eBureau des Mines\u003c/em\u003e). Notes col\u0026middot;laboratives (Gant: AraMER, 2016): p\u0026agrave;g. 50-58.\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp style=\"text-align: justify;\"\u003ePodeu veure la confer\u0026egrave;ncia \u003ca href=\"https://vimeo.com/53897947\"\u003eaqu\u0026iacute;\u003c/a\u003e.\u003c/p\u003e\r\n","short_description_ca":"","description_it":null,"short_description_it":null,"cached_primary_asset_url":null,"cached_actor_names":null,"hide_from_json":false,"prev_platform_id":null,"description_uk":null,"short_description_uk":null,"description_tr":null,"short_description_tr":null,"mhka_works":false,"category":{"en":"Other","nl":"Andere","fr":"Autre"},"poster_image":"https://s3.amazonaws.com/mhka_ensembles_production/assets/public/000/034/948/large/Emily_Carr2.png?1488401730","poster_credits":"(c)videostill: M HKA","translations":[{"locale":"en","short_description":"","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e\u0026ldquo;Lecture at Emily Carr University,\u0026rdquo; Vancouver, 25 October 2012:11\u003c/strong\u003e\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eWith Broodthaers, there\u0026rsquo;s a kind of way that the structures of his [\u0026hellip;] \u0026ldquo;Mus\u0026eacute;e des Aigles\u0026rdquo; is seen as a deductive precondition for all the induced, empirical contents. It\u0026rsquo;s as if the category existed in the abstract and then he fleshed it out with these iterations of the iconography, or the motif, of the eagle. But I think, because he\u0026rsquo;s Belgian, he\u0026rsquo;s more playful than that, and that the relation between the inductive and deductive level in his work is rather more complex. But it lead me to think that Broodthaers\u0026rsquo; project is in fact driven by these categories, that are the kind of \u0026ldquo;mock-museological\u0026rdquo; categories. And then in a very wide way, he puts certain very specific content in \u0026mdash; so the eagle carries with it all of its imperial associations. He allows all these iterations and ramifications to sort of flesh out this quasi-curatorial category. But I was thinking: \u0026lsquo;What if the objects themselves have a kind of insistence, quite independently of any abstract category that you might fit them in to?\u0026rsquo; That is: \u0026lsquo;What if we imagined a museum where the abstract framing categories, these sort of archival systems for sorting out which objects went where, were checked by the immediacy of the objects?\u0026rsquo; So the object could spin its own yarn, as it were.\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003chr /\u003e\r\n\u003cp\u003eExcerpt from Jeroen Verbeeck, \u0026ldquo;Allan Sekula\u0026rsquo;s \u0026lsquo;Bureau of Mines:\u0026rsquo; A Possible Reader\u0026rdquo;, in Nicola Setari and Hilde Van Gelder (eds), \u003cem\u003eAllan Sekula Mining Section \u003c/em\u003e(\u003cem\u003eBureau des Mines\u003c/em\u003e)\u003cem\u003e. Collaborative Notes\u003c/em\u003e (Ghent: AraMER, 2016): pp. 50-58.\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eWatch the lecture \u003ca href=\"https://vimeo.com/53897947\"\u003ehere\u003c/a\u003e.\u003c/p\u003e\r\n"},{"locale":"nl","short_description":"","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003e\u0026lsquo;Lecture at Emily Carr University\u0026rsquo;, Vancouver, 25 oktober 2012:11. \u003c/strong\u003e\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eBij Broodthaers [worden] de structuren van zijn [\u0026hellip;] \u0026lsquo;Mus\u0026eacute;e des Aigles\u0026rsquo; gezien als een deductieve voorwaarde voor alle ge\u0026iuml;nduceerde, empirische inhouden. Het is alsof de categorie als abstractie bestond en hij ze vervolgens uitwerkt met die hernemingen van de iconografie, of van het motief, van de adelaar. Maar ik denk dat hij, omdat hij Belg is, speelser is dan dat, en dat de relatie tussen het inductieve en het deductieve niveau in zijn werk toch complexer is. Maar het leidde me ertoe te denken dat Broodthaers\u0026rsquo; project in feite aangedreven wordt door deze categorie\u0026euml;n, die een soort van \u0026lsquo;schijn-museologische\u0026rsquo; categorie\u0026euml;n zijn. En vervolgens plaatst hij er, op een heel ruime manier, een zeer specifieke inhoud in \u0026ndash; en de arend draagt dus al zijn imperiale associaties met zich mee. Hij laat al die herhalingen en vertakkingen toe om tot een soort van invulling te komen van deze quasi-curatoriale categorie. Maar ik dacht: \u0026lsquo;Wat als de objecten zelf een soort drang hebben, geheel onafhankelijk van welke abstracte categorie dan ook waarin je ze zou kunnen plaatsen\u0026rsquo;? Dat wil zeggen: \u0026lsquo;Wat als we een museum zouden bedenken waarin de abstracte kaderende categorie\u0026euml;n, een soort van archiveringssystemen die bepaalden welke objecten waar kwamen, getest werden door de directheid van de objecten?\u0026rsquo; Dus het object zou als het ware zijn eigen verhaal kunnen vertellen.\u0026nbsp;\u0026nbsp;\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003chr /\u003e\r\n\u003cp\u003eUittreksel uit Jeroen Verbeeck, \u0026lsquo;Allan Sekula\u0026rsquo;s \u0026ldquo;Bureau of Mines:\u0026rdquo; A Possible Reader\u0026rsquo;, in Nicola Setari en Hilde Van Gelder (ed.), \u003cem\u003eAllan Sekula Mining Section \u003c/em\u003e(\u003cem\u003eBureau des Mines\u003c/em\u003e)\u003cem\u003e. Collaborative Notes\u003c/em\u003e, (Gent: AraMER, 2016): pp. 50-58.\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eBekijk de opname van deze\u0026nbsp;\u003cem\u003electure\u003c/em\u003e \u003ca href=\"http://vimeo.com/53897947\"\u003ehier\u003c/a\u003e.\u003c/p\u003e\r\n"},{"locale":"fr","short_description":"","description":""},{"locale":"ru","short_description":"","description":""},{"locale":"de","short_description":"","description":""},{"locale":"es","short_description":"","description":"\u003cp style=\"text-align: justify;\"\u003e\u003cstrong\u003e\u0026laquo;Conferencia en la Universidad de Emily Carr\u0026raquo;, Vancouver, 25 de octubre de 2012, p\u0026aacute;g. 11\u003c/strong\u003e\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp style=\"text-align: justify;\"\u003eEn Broodthaers, existe una especie de forma en que las estructuras de su [\u0026hellip;] \u0026laquo;\u003cem\u003eMus\u0026eacute;e des Aigles\u003c/em\u003e\u0026raquo; se ven como un requisito deductivo de todos los contenidos emp\u0026iacute;ricos inducidos. Es como si la categor\u0026iacute;a existiera en el abstracto y despu\u0026eacute;s la complementase con estas reiteraciones de la iconograf\u0026iacute;a, o el motivo, del \u0026aacute;guila.\u0026nbsp; Pero creo que, como es belga, juega m\u0026aacute;s con eso, y que la relaci\u0026oacute;n entre el nivel inductivo y el deductivo en su obra es bastante m\u0026aacute;s complejo. Pero me llev\u0026oacute; a pensar que el proyecto de Broodthaers se encuentra, de hecho, conducido por estas categor\u0026iacute;as, que son del tipo de categor\u0026iacute;as de \u0026laquo;imitaci\u0026oacute;n-museol\u0026oacute;gicas\u0026raquo;. Seguidamente, de manera muy amplia, introduce un contenido muy espec\u0026iacute;fico y, por tanto, el \u0026aacute;guila trae consigo todas sus asociaciones imperiales. Permite que todas estas reiteraciones y ramificaciones lleguen a una especie de interpretaci\u0026oacute;n de esta categor\u0026iacute;a casi-curatorial. Pero estaba pensando: \u0026laquo;\u0026iquest;qu\u0026eacute; pasar\u0026iacute;a si los mismos objetos tuvieran una especie de insistencia, completamente independiente de cualquier categor\u0026iacute;a abstracta en la que podr\u0026iacute;an encajar?\u0026raquo;\u0026nbsp; Es decir: \u0026laquo;\u0026iquest;qu\u0026eacute; pasar\u0026iacute;a si imaginamos un museo en el que las categor\u0026iacute;as estructuradas, esa clase de sistemas de archivo para aclarar d\u0026oacute;nde fueron determinados objetos, fueran comprobadas por la inmediatez de los objetos?\u0026raquo; Entonces el objeto podr\u0026iacute;a ser capaz de contar su propia historia, por as\u0026iacute; decirlo.\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003chr /\u003e\r\n\u003cp style=\"text-align: justify;\"\u003eExtracto de Jeroen Verbeeck, \u0026laquo;\u003cem\u003eAllan Sekula\u0026rsquo;s \u0026lsquo;Bureau of Mines\u0026rsquo;\u003c/em\u003e: \u003cem\u003eA Possible Reader\u003c/em\u003e\u0026raquo;, en Nicola Setari y Hilde Van Gelder (ed.),\u0026nbsp;\u003cem\u003eAllan Sekula Mining Section\u0026nbsp;\u003c/em\u003e(\u003cem\u003eBureau des Mines\u003c/em\u003e). \u003cem\u003eNotas colaborativas\u003c/em\u003e (Gante: AraMER, 2016): p\u0026aacute;g. 50-58.\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp style=\"text-align: justify;\"\u003ePuede ver la conferencia \u003ca href=\"https://vimeo.com/53897947\"\u003eaqu\u0026iacute;\u003c/a\u003e.\u003c/p\u003e\r\n"},{"locale":"el","short_description":"","description":""}],"actors":[]}