{"id":12303,"title":"INBOX: Annick Nölle – HOT COMPOST","date_begin":"2021-10-08T00:00:00.000+02:00","date_end":"2021-11-14T00:00:00.000+01:00","location":{"readable":"Antwerp","latitude":null,"longitude":null},"assets":{"poster":"https://s3.amazonaws.com/mhka_ensembles_production/assets/public/000/073/403/large/Hot_Compost__Interesting_Mistakes.jpg?1627292561","poster_credits":"image: © Dominique Thirion"},"translations":[{"locale":"en","name":"INBOX: Annick Nölle – HOT COMPOST","short_description":"","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eMourn/ing\u003c/strong\u003e\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eThe work of Annick Nölle has always struck me as light, flighty even, free-spirited and ever so positive \u0026ndash; that is why I was slightly concerned to find the reference to mourning in this installation... to mourn the loss of something or someone is to view the past \u0026ndash; to re-view. Perhaps my view of a happy-go-lucky and permanently positive artist is but a figment of my own imagination... based on past instances in which I had the privilege to work with her \u0026ndash; for instance on the \u003cem\u003eA Ripple in the Stuff of the Universe\u003c/em\u003e installation, part of the Ramble series at the Felixart museum, and certainly the various \u0026ldquo;Jaarlijks Verlof/Vacances annuelles\u0026rdquo; and various interventions during \u0026#39;Laboratoires Patacyclistes\u0026#39; and group projects like the Cadavre Exquis in the rue de Flandre.\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eAnnick told me: addressing the question of mourning is one way to talk about how we humans deal with ourselves and our environment in this particular society at this specific moment in time. The way we mourn, or rather not mourn, is in my opinion a serious issue we should really start to deal with, for the sake of Peace. There\u0026acute;s a lot of unmourned sadness in our society that turns into violence. I see grieving as a way to process the gap between what we want and what is real, and making room for something new.\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eIn her earlier work, \u003cem\u003eA Ripple in the Stuff of the Universe,\u003c/em\u003e Annick N\u0026ouml;lle referenced the literature of Mark Twain and subtitled the \u0026#39;Wild is the Wind\u0026#39; section with a quote: \u0026lsquo;\u003cem\u003eLight out for the territories\u0026rsquo;\u003c/em\u003e. It represents the wish for an unorganized landscape full of potential, much like the field or cloud of potentialities in quantum field theory \u0026ndash; which also emerged at the turn of the (former) century.\u0026nbsp;\u0026nbsp;\u0026nbsp;\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eThe materials hark back to a time when the gifts of nature still seemed abundant and life was not yet as commercialized as it is today; freedom of thought, factual though it may be, is under strain through all kinds of applications that influence or affect one\u0026rsquo;s behavior without one even realizing it.\u0026nbsp;\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003e\u0026lsquo;Becoming more conscious\u0026rsquo; is one of the aspects that is presented here in a whirlwind of potentials, in which the evisceration of bowels \u0026ndash; against the wind \u0026ndash; becomes a way to reference not only the microbiome yet also that which we all refer to as \u0026#39;gut feeling\u0026#39;...\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eThe smock from the invitation and performance reminds one of the painters of yore, and its length is reminiscent of the work of Gabriele M\u0026uuml;nter (not only as a painter, but mainly the anthropologically interesting photographs she made during her visit to the American Midwest at the turn of the (former) century), who, together with Kandinsky, breached the barrier of abstraction in Western culture back in 1911...\u0026nbsp;heady times which are reflected here: the various grounds, both earth-colored and translucent, populated by any number of representational, fragmentary and abstracted thoughts \u0026ndash; put to paper and cut, pasted, arranged and juxtaposed again through repeated manipulation \u0026ndash; that pertain to personal reflections as well as notions of NonViolentCommunication, seeking connection so as to facilitate new solutions to old problems... much as for instance Max Plank would think outside of the box to address problems not solved by classic means.\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eAnnick N\u0026ouml;lle\u0026#39;s work keeps changing yet always retains a connection with earlier incarnations. It is precisely when one thinks one understands it that the surprise strikes, and nothing appears to be in place; it either swirls around in a cloud of potentialities or lingers for a moment, as it does in a \u0026lsquo;d\u0026eacute;rive\u0026rsquo; or \u0026lsquo;d\u0026eacute;jeuner sur l\u0026#39;herbe\u0026rsquo;, with all the elements seemingly disorganised and scattered across the bedspread on the floor or in the air, and the snacks and delicacies mixed in with tracts and essays, heartfelt sentiments and heartfelt laughter. An inspiring conversation of signs and ideas that, at a moment\u0026#39;s notice, makes one\u0026#39;s head spin so that one might require a moment\u0026#39;s rest, one in which one can still perceive the gentle sloshing of digestion.\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003e\u0026nbsp;\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eChris Straetling (in cooperation with Annick N\u0026ouml;lle)\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003e\u0026nbsp;\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003e\u0026nbsp;\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eDuring the vernissage on October 7th 2021 at 8 pm, Annick N\u0026ouml;lle will present the performance\u0026nbsp;HOT COMPOST in INBOX.\u003c/strong\u003e\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eOn Sunday October 17th and November 14th, from 2 until 6 pm, she will also be there for her \u0026lsquo;Jaarlijks Verlof/Vacances Annuelles: Open Studio\u0026rsquo;.\u003c/strong\u003e\u003c/p\u003e\r\n"},{"locale":"nl","name":"INBOX: Annick Nölle – HOT COMPOST","short_description":"","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eRouw/en\u003c/strong\u003e\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eHet werk van Annick Nölle leek me altijd zo lichtvoetig, wispelturig zelfs, vrijgevochten en altijd zo positief \u0026ndash; daarom was ik lichtjes van mijn stuk over de verwijzing naar rouw in deze installatie\u0026hellip; het rouwen om het verlies van iets of iemand is kijken naar het verleden \u0026shy;\u0026ndash; terugblikken. Misschien is mijn idee van de zorgeloze, altijd positieve kunstenaar slechts een verzinsel van mijn eigen verbeelding\u0026hellip; gebaseerd op momenten in het verleden dat ik het geluk had met haar te kunnen samenwerken, zoals voor de installatie \u003cem\u003eA Ripple in the Stuff of the Universe\u003c/em\u003e onderdeel van de Ramble-reeks in het Felixart Museum en zeker bij de verschillende \u0026lsquo;Jaarlijks Verlof/Vacances Annuelles\u0026rsquo; en diverse interventies tijdens de \u0026#39;Laboratoires Patacyclistes\u0026#39; en groepsprojecten als de Cadavre Exquis in de Vlaanderenstraat.\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eAnnick zei me: de kwestie van rouwen te berde brengen, is een manier om te praten over hoe wij mensen in deze specifieke samenleving, op dit specifieke moment in de tijd, omgaan met onszelf en onze omgeving. De manier waarop wij rouwen, of veeleer niet rouwen, is volgens mij een groot probleem dat we moeten aanpakken om vrede te bewaren. Er is heel veel niet verwerkt verdriet in onze samenleving dat omslaat in geweld. Rouwen zie ik als een manier om de kloof tussen wat we willen en wat werkelijk is te verwerken en ruimte te maken voor iets nieuws.\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eIn haar eerdere werk, \u003cem\u003eA Ripple in the Stuff of the Universe\u003c/em\u003e, verwees Annick N\u0026ouml;lle naar de literatuur van Mark Twain en schreef onder de sectie \u0026#39;Wild is the Wind\u0026#39; het citaat: \u003cem\u003e\u0026lsquo;Light out for the Territories\u0026rsquo;\u003c/em\u003e. Dit staat voor het verlangen naar een ongeorganiseerd landschap vol potentieel, net zoals het veld of de wolk van mogelijkheden in de kwantumveldentheorie \u0026ndash; die trouwens ook ontstond aan het begin van de (vorige) eeuw.\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eHet materiaal gaat terug naar een tijd waarin de gaven van de natuur nog overvloedig leken en het leven nog niet zo gecommercialiseerd was als nu; vrijheid van denken, hoe feitelijk ook, staat onder druk door allerlei toepassingen die iemands gedrag be\u0026iuml;nvloeden of dat zelfs doen zonder dat men het beseft.\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003e\u0026#39;Bewuster worden\u0026#39; is een van de aspecten die hier wordt gepresenteerd in een wervelwind van mogelijkheden, waarbij het uitknippen van tekeningen van darmen \u0026ndash; tegen de wind in \u0026ndash; een manier is om niet alleen naar het microbioom te verwijzen, maar ook naar dat wat we het \u0026#39;onderbuikgevoel\u0026#39; noemen...\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eDe schilderskiel van de uitnodiging en performance doet denken aan schilders van weleer, en zijn lengte roept herinneringen op aan het werk van Gabriele M\u0026uuml;nter (niet alleen haar schilderijen, maar vooral de antropologisch interessante foto\u0026#39;s die ze maakte tijdens haar bezoek aan de Amerikaanse Midwest rond de vorige eeuwwisseling), die samen met Kandinsky in 1911 de abstractie in de westerse cultuur introduceerde... onstuimige tijden die hier worden weerspiegeld: de verschillende ondergronden, zowel aardekleurig als doorschijnend, bevolkt door een aantal representatieve, fragmentarische en geabstraheerde gedachten \u0026ndash; op papier gezet, geknipt, geplakt, gearrangeerd en weer naast elkaar geplaatst door meerdere manipulaties \u0026ndash; die betrekking hebben op persoonlijke reflecties en ook op noties van geweldloze communicatie, op zoek naar verbinding om nieuwe oplossingen voor oude problemen mogelijk te maken. Vergelijkbaar met de manier waarop Max Plank de geijkte denkkaders overboord gooide om problemen te benaderen die niet met klassieke middelen kunnen worden opgelost.\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eHet werk van Annick N\u0026ouml;lle verandert voortdurend, maar blijft altijd verbonden met eerdere incarnaties. Het is precies wanneer je denkt het te begrijpen dat de verrassing toeslaat, en niets nog op zijn plaats lijkt te staan; het wervelt rond in een wolk van mogelijkheden of blijft even hangen, zoals in een \u0026lsquo;d\u0026eacute;rive\u0026rsquo; of een \u0026lsquo;dejeuner sur l\u0026#39;herbe\u0026rsquo;, met alle elementen schijnbaar ongeorganiseerd en verspreid over het deken op de grond of in de lucht, en de hapjes en lekkernijen vermengd met traktaten en essays, met oprechte gevoelens en oprecht gelach. Een inspirerend gesprek van tekens en idee\u0026euml;n die in een oogwenk het hoofd doen tollen zodat je een moment van rust nodig hebt, een waarin je nog steeds het zachte klotsen van de spijsvertering kunt waarnemen.\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003e\u0026nbsp;\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eChris Straetling (i.s.m. Annick N\u0026ouml;lle)\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003e\u0026nbsp;\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eTijdens de vernissage op 7 oktober 2021 om 20u brengt Annick N\u0026ouml;lle de performance HOT COMPOST in INBOX.\u003cbr /\u003e\r\n\u003cbr /\u003e\r\nOp zondagen 17 oktober en 14 november, van 14 tot 18u, zal ze daar ook aanwezig zijn voor haar \u0026lsquo;Jaarlijks Verlof/Vacances Annuelles: Open Studio\u0026rsquo;.\u003c/strong\u003e\u003cbr /\u003e\r\n\u0026nbsp;\u003c/p\u003e\r\n"},{"locale":"fr","name":"INBOX: Annick Nölle – HOT COMPOST","short_description":"","description":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eEn deuil \u003c/strong\u003e\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eL\u0026rsquo;\u0026oelig;uvre d\u0026rsquo;Annick N\u0026ouml;lle m\u0026rsquo;a toujours sembl\u0026eacute; l\u0026eacute;g\u0026egrave;re, versatile m\u0026ecirc;me, libre d\u0026rsquo;esprit et toujours aussi positive \u0026ndash; c\u0026rsquo;est pourquoi j\u0026rsquo;ai \u0026eacute;t\u0026eacute; un peu inquiet de trouver la r\u0026eacute;f\u0026eacute;rence au deuil dans cette installation\u0026hellip; Pleurer la perte de quelque chose ou de quelqu\u0026rsquo;un, c\u0026rsquo;est voir le pass\u0026eacute; \u0026ndash; le revoir, le revisiter. Peut-\u0026ecirc;tre que ma vision d\u0026rsquo;une artiste insouciante et inlassablement positive n\u0026rsquo;est que le fruit de mon imagination, inspir\u0026eacute;e des occasions o\u0026ugrave; j\u0026rsquo;ai eu le privil\u0026egrave;ge de travailler avec elle par le pass\u0026eacute;, comme pour l\u0026rsquo;installation \u003cem\u003eA Ripple in the Stuff of the Universe \u003c/em\u003e[Une ondulation dans la mati\u0026egrave;re de l\u0026rsquo;univers], qui fait partie de la s\u0026eacute;rie \u003cem\u003eRamble\u003c/em\u003e [Divagation] au mus\u0026eacute;e Felixart, et certainement pour les divers \u0026lsquo;Jaarlijks Verlof/Vacances Annuelles\u0026rsquo; et les diff\u0026eacute;rentes interventions lors des \u0026lsquo;Laboratoires Patacyclistes\u0026rsquo; et des projets collectifs, tels que Le Cadavre Exquis dans la rue de Flandre\u003cem\u003e.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eAnnick m\u0026rsquo;a dit: \u0026quot;Aborder la question du deuil est un moyen de parler de la fa\u0026ccedil;on dont nous, les humains, nous g\u0026eacute;rons nous-m\u0026ecirc;mes et g\u0026eacute;rons notre environnement dans cette soci\u0026eacute;t\u0026eacute; sp\u0026eacute;cifique en ce moment pr\u0026eacute;cis. La mani\u0026egrave;re dont nous portons le deuil, ou plut\u0026ocirc;t dont nous ne le portons pas, est \u0026agrave; mon avis une question s\u0026eacute;rieuse qu\u0026rsquo;il nous faut affronter, pour l\u0026rsquo;amour du ciel. Dans notre soci\u0026eacute;t\u0026eacute;, beaucoup de tristesse refoul\u0026eacute;e se transforme en violence. Je consid\u0026egrave;re le deuil comme un processus d\u0026rsquo;assimilation de l\u0026rsquo;\u0026eacute;cart entre ce que nous d\u0026eacute;sirons et la r\u0026eacute;alit\u0026eacute; et comme une possibilit\u0026eacute; de cr\u0026eacute;er de l\u0026rsquo;espace pour quelque chose de nouveau\u0026quot;.\u0026nbsp;\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eDans son \u0026oelig;uvre pr\u0026eacute;c\u0026eacute;dente, \u003cem\u003eA Ripple in the Stuff of the Universe\u003c/em\u003e, Annick N\u0026ouml;lle faisait r\u0026eacute;f\u0026eacute;rence \u0026agrave; la litt\u0026eacute;rature de Mark Twain et a sous-titr\u0026eacute; la section \u0026lsquo;Wild is the Wind\u0026rsquo; [Sauvage est le vent] par une citation: \u0026lsquo;\u003cem\u003eLight out for the territories\u0026rsquo;\u003c/em\u003e [Lumi\u0026egrave;re \u0026eacute;teinte pour les territoires]. Cela repr\u0026eacute;sente le souhait d\u0026rsquo;un paysage sans organisation, mais rempli de potentiel, \u0026agrave; l\u0026rsquo;image du champ ou du nuage de potentialit\u0026eacute;s de la th\u0026eacute;orie quantique des champs \u0026ndash; qui a \u0026eacute;galement \u0026eacute;merg\u0026eacute; au d\u0026eacute;but du XX\u003csup\u003ee\u003c/sup\u003e\u0026nbsp;si\u0026egrave;cle.\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eLes mat\u0026eacute;riaux renvoient \u0026agrave; une \u0026eacute;poque o\u0026ugrave; les dons de la nature semblaient encore abondants et o\u0026ugrave; la vie n\u0026rsquo;\u0026eacute;tait pas encore aussi marchandis\u0026eacute;e qu\u0026rsquo;elle l\u0026rsquo;est aujourd\u0026rsquo;hui\u0026nbsp;; la libert\u0026eacute; de pens\u0026eacute;e, aussi factuelle soit-elle, est mise \u0026agrave; rude \u0026eacute;preuve par toutes sortes d\u0026rsquo;applications qui influencent ou affectent notre comportement sans que nous nous en rendions compte.\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003e\u0026lsquo;Devenir plus conscient\u0026rsquo; est l\u0026rsquo;un des aspects pr\u0026eacute;sent\u0026eacute;s ici dans un tourbillon de potentialit\u0026eacute;s, dans lequel le d\u0026eacute;coupage de dessins d\u0026rsquo;intestins \u0026ndash; contre le vent \u0026ndash; devient un moyen de faire r\u0026eacute;f\u0026eacute;rence non seulement au microbiome, mais aussi \u0026agrave; ce que nous appelons tous intuition ou \u0026lsquo;sentiment visc\u0026eacute;ral\u0026rsquo;.\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eLe sarrau de peintre de l\u0026rsquo;invitation et de la performance rappelle les peintres d\u0026rsquo;antan, et sa longueur rappelle l\u0026rsquo;\u0026oelig;uvre de Gabriele M\u0026uuml;nter (non seulement ses tableaux, mais surtout les photographies d\u0026rsquo;un grand int\u0026eacute;r\u0026ecirc;t anthropologique qu\u0026rsquo;elle a r\u0026eacute;alis\u0026eacute;es lors de sa visite dans le Midwest am\u0026eacute;ricain au d\u0026eacute;but du si\u0026egrave;cle pr\u0026eacute;c\u0026eacute;dent), qui, avec Kandinsky, a franchi la barri\u0026egrave;re de l\u0026rsquo;abstraction dans la culture occidentale en 1911\u0026hellip; Une \u0026eacute;poque temp\u0026eacute;tueuse qui se refl\u0026egrave;te ici: les diff\u0026eacute;rents sols, de couleur terre et translucides, peupl\u0026eacute;s d\u0026rsquo;un nombre ind\u0026eacute;fini de pens\u0026eacute;es figuratives, fragmentaires et abstraites \u0026ndash; mises sur papier et coup\u0026eacute;es, coll\u0026eacute;es, arrang\u0026eacute;es et juxtapos\u0026eacute;es \u0026agrave; nouveau par des manipulations r\u0026eacute;p\u0026eacute;t\u0026eacute;es \u0026ndash; qui se rapportent \u0026agrave; des r\u0026eacute;flexions personnelles ainsi qu\u0026rsquo;\u0026agrave; des notions de communication non violente, recherchant du lien en vue de nouvelles solutions \u0026agrave; d\u0026rsquo;anciens probl\u0026egrave;mes\u0026hellip; Un peu comme si Max Plank sortait des sentiers battus et faisait appel \u0026agrave; son imagination pour r\u0026eacute;soudre des probl\u0026egrave;mes insolubles par des m\u0026eacute;thodes classiques.\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eL\u0026rsquo;\u0026oelig;uvre d\u0026rsquo;Annick N\u0026ouml;lle \u0026eacute;volue sans cesse, tout en conservant un lien avec les incarnations pr\u0026eacute;c\u0026eacute;dentes. C\u0026rsquo;est pr\u0026eacute;cis\u0026eacute;ment lorsqu\u0026rsquo;on croit l\u0026rsquo;avoir comprise que survient la surprise et que rien ne semble \u0026ecirc;tre en place; soit elle tourbillonne dans un nuage de potentialit\u0026eacute;s, soit elle s\u0026rsquo;attarde un instant, comme dans une \u0026lsquo;d\u0026eacute;rive\u0026rsquo; ou \u0026lsquo;\u003cem\u003eun d\u0026eacute;jeuner sur l\u0026rsquo;herbe\u0026rsquo;\u003c/em\u003e, dont tous les \u0026eacute;l\u0026eacute;ments seraient apparemment d\u0026eacute;sorganis\u0026eacute;s et \u0026eacute;parpill\u0026eacute;s sur la couverture, par terre ou dans l\u0026rsquo;air, o\u0026ugrave; les plats et les d\u0026eacute;licatesses seraient m\u0026ecirc;l\u0026eacute;s aux tracts et aux textes, aux sentiments sinc\u0026egrave;res et aux rires francs. Une conversation inspirante de signes et d\u0026rsquo;id\u0026eacute;es qui, \u0026agrave; un moment donn\u0026eacute;, fait tourner la t\u0026ecirc;te au point qu\u0026rsquo;on ressent le besoin d\u0026rsquo;un moment de repos, dans lequel on peut encore percevoir le doux borborygme de la digestion.\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003e\u0026nbsp;\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003eChris Straetling (en coop\u0026eacute;ration avec Annick N\u0026ouml;lle)\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003e\u0026nbsp;\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eLors du vernissage le 7 octobre 2021 \u0026agrave; 20h, Annick N\u0026ouml;lle pr\u0026eacute;sentera la performance HOT COMPOST dans INBOX.\u003c/strong\u003e\u003c/p\u003e\r\n\r\n\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eLes dimanches 17 octobre et 14 novembre, de 14h \u0026agrave; 18h, elle sera \u0026eacute;galement pr\u0026eacute;sente pour ses \u0026lsquo;Jaarlijks Verlof/Vacances Annuelles: Open Studio\u0026rsquo;.\u003c/strong\u003e\u003c/p\u003e\r\n"},{"locale":"ru","name":null,"short_description":"","description":""},{"locale":"de","name":null,"short_description":"","description":""},{"locale":"es","name":null,"short_description":"","description":""},{"locale":"el","name":null,"short_description":"","description":""}],"actors":[],"items":[]}